32 lata

Mężczyzna

Francuska

26 pażdziernika

Biseksualny

Nauczyciel alchemii

De Lesseps jest mężczyzną mierzącym metr osiemdziesiąt siedem, o szczupłej, wyprostowanej sylwetce w typie odwróconego trójkąta. Nie jest przesadnie umięśniony, widać jednak, że nauczyciel o siebie dba, a pod dosyć jasną skórą można dostrzec zarys mięśni.
Najbardziej rzucającym się w oczy elementem wyglądu Abla są jego włosy. Mają one jasnoróżowy kolor i sięgają one mężczyźnie prawie do ramion. Warto zaznaczyć, że to ich naturalny kolor. Zazwyczaj są ustylizowane tak, aby chociaż częściowo zasłaniały prawą część jego facjaty.
Z kolei twarz nauczyciela jest nieco pociągła, o ostrych rysach, zawsze jest też starannie ogolona. Mężczyzna ma również dosyć wyraźnie zarysowane kości policzkowe, prosty i długi nos oraz wąskie usta. Oczy Abla są jasnoniebieskiego koloru, dodatkowo jego prawa źrenica jest jakby zamglona i nieco zniekształcona. Na prawej stronie twarzy mężczyzny można też dostrzec kilka większych i mniejszych nieregularnych blizn. Podobne blizny można dostrzec na jego dłoniach i przedramionach.
Abel umiłował sobie dosyć elegancki styl ubioru. Najczęściej można go zobaczyć w koszulach zapinanych na guziki. Do tego kamizelka i marynarka, albo normalnie założona, albo luźno zarzucona na ramiona oraz spodnie kolorystycznie do tejże marynarki dopasowane. Przy mniej formalnych okazjach można go zobaczyć w dopasowanych golfach. Jeżeli chodzi o kolorystykę, to Abel preferuje raczej ciemniejsze, stonowane odcienie.

Różdżka mężczyzny jest wykonana z ciemnego drewna hebanowego, jednak gdzieniegdzie widać nieco jaśniejsze, czerwonawe włókna. Nie jest idealnie prosta, kształtem przypomina delikatną falę lub też mocno rozjechaną literę "S", dodatkowo mniej więcej pośrodku od głównej części odchodzi jakby niewielka odnoga. Przedmiot ma również zdobioną rączkę, w którą wkomponowany jest niewielki rubin. Widać, że nauczyciel dba o swoją różdżkę, bo nie ma ona żadnych widocznych uszkodzeń czy większych zarysowań.

Na pierwszy rzut oka Abel zdaje się sprawiać wrażenie osoby zbyt pewnej siebie. Nie mija się to jakoś specjalnie z prawdą. Mężczyznę dosyć ciężko wyprowadzić z równowagi, rzadko da się u niego usłyszeć choćby najmniejsze zająknięcie czy zawahanie.
Abla na pewno można nazwać sumiennym. Kiedy podejmie się już realizacji jakiegoś zadania, stara się je wykonać do samego końca, i to najlepiej we wcześniej wyznaczonym terminie. Jest też tym typem osoby, który twierdzi, że trochę ryzyka czy niebezpieczeństwa nigdy nie zaszkodzi, szczególnie w kwestii różnych alchemicznych eksperymentów. Jednak już przy ważniejszych dla niego sprawach niezbyt lubi, kiedy coś idzie nie po jego myśli, zdecydowanie woli, kiedy wszystko, ewentualnie też wszystkich ma pod kontrolą. Dlatego też stara się mieć zaplanowane rzeczy tak dwa kroki do przodu, żeby unikać wszelkich spontanicznych w tej kwestii działań.
Trochę inaczej mają się sprawy, jeżeli chodzi o relacje z innymi. Mężczyzna zdaje się do większości osób podchodzić z dość lekceważącym nastawieniem, zawsze z lekkim, mogłoby się wydawać że drwiącym uśmieszkiem. A jako, że jest zwolennikiem klasycznego podziału społeczeństwa oraz patriarchatu, to szczególnie dotyczy to przedstawicielek płci pięknej. Ma też lekkie ciągotki do faworyzowania uczniów. Irytuje go również fakt, że władzę w Akademii sprawuje kobieta. Można też powiedzieć, że lubi patrzeć na ludzi z góry, czy to w przenośni, czy to dosłownie, bo akurat wzrost dosyć mu to ułatwia. Nawet jeżeli jest z kimś w całkiem przyjacielskich stosunkach, wciąż da się wyczuć tę nutkę arogancji. Nie kłopocze się też zapamiętywaniem imion, zwracając się do innych głównie per „mój drogi” czy „moja droga”. Dla własnej zabawy lubi też drażnić się z ludźmi, o ile oczywiście na tym za dużo nie traci. Jednak jeśli zdarzy się, że jakaś osóbka intryguje go wystarczająco długo, Abel jest w stanie zabiegać o to, by spędzić z tym kimś trochę więcej czasu, aby poznać go nieco lepiej. Oraz żeby odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego tak właściwie się stało.
Jeżeli chodzi o nauczanie, to de Lesseps naprawdę przykłada się do przekazywania wiedzy młodszemu pokoleniu. Jest jednak nauczycielem dosyć wymagającym i nie lubi, kiedy ktoś nie docenia jego starań i nie przygotowuje się na jego zajęcia. Abel jest w stanie wręcz uwziąć się na takiego ucznia dopóki nie zauważy poprawy, a i tak później zdarza mu się rzucać jakimiś bardziej kąśliwymi uwagami.

Abel był owocem namiętnego, ale przede wszystkim krótkiego romansu młodej kobiety, która ledwo co wkroczyła w dorosłość oraz wojskowego, którego poznała na jednym z przyjęć organizowanych w Tuluzie. Pech chciał, że dziewczyna pochodziła z dość zamożnej, szanowanej w mieście rodziny, posiadającą jedną z lepszych winiarni w regionie. Dziadkom małego bękarta zależało przede wszystkim na dobrym imieniu familii, dokładali wszelkich starań, żeby sprawa romansu nie wyszła na jaw. Szczęściem w tym nieszczęściu był fakt, że chłopiec odziedziczył charakterystyczny różowy kolor włosów, wyróżniający członków tego rodu magów na tle innych ludzi już od dobrych kilku pokoleń. Staruszek zawsze wmawiał wszystkim wokół, że to znak odwagi oraz gotowości do poświęcenia zdrowia i życia jakiegoś wielkiego magicznego przodka podczas wielkiej rewolucji, dlatego powinni być z tego dumni. Abel nigdy nie interesował się tym tematem jakoś bardziej, niezbyt ciekawiła go historia rodziny.
Najwcześniejsze lata swojego życia spędził więc całkiem beztrosko w domostwie na obrzeżach Tuluzy. Zajmowali się nim przede wszystkim dziadkowie, jako że jego matka po znalezieniu sobie kolejnego chłopa poświęcała czas przed wszystkim przyrodniemu rodzeństwu Abla. Początkowo to dziadek surową ręką dbał o edukację wnuka, jeżeli chodzi o umiejętności magiczne i języki obce, babcia z kolei uczyła go gry na pianinie i tańca. Kiedy zaś trochę podrósł, młody de Lesseps zaczął kształcić się w prywatnej szkole, dodatkowo alchemia coraz bardziej przyciągała jego uwagę i chłopak wręcz pochłaniał każdą książkę na ten temat, która wpadła mu w ręce, lubił też czytać o potężniejszych, legendarnych artefaktach.
Beztroskie życie skończyło się wraz z rozpoczęciem II wojny światowej. Abel miał wtedy niecałe czternaście lat, nie do końca rozumiał, co dokładnie działo się na świecie. Jego ojczym został wysłany na front, udało mu się wrócić do domu kiedy Francja dosyć szybko skapitulowała. Mężczyzna już przed wojną nie był przykładem idealnego męża i ojca, jednak po powrocie zmienił się na gorsze, często miewał napady agresji, regularnie sięgał po alkohol, zdarzało się mu podnieść rękę na żonę czy dzieci. Więc mimo tego, że Tuluza znalazła się w nieokupowanej części kraju i rodzina mogła cieszyć się pozornie normalnym życiem, tak naprawdę trwali w ciągłym napięciu, czy to przez ojczyma, czy to przez problem z brakiem jedzenia, czy też przez wiszącą w powietrzu niepewność, czy nie obudzą się jutro z wrogiem pod bramą miasta. Tak też stało się jakieś dwa lata później, kiedy naziści zajęli pozostałą część Francji. De Lesseps stracili wtedy swoją winiarnię, czego nie wytrzymało serce głowy familii i staruszek pożegnał się ze światem. Niedługo potem dołączyła do niego babcia. Były to jedyne osoby, na których jako tako Ablowi zależało.
Resztę wojny przeżyli z pewnym trudem. Kiedy w końcu nastąpił jej koniec i sytuacja w kraju się ustabilizowała, Abel miał już dwadzieścia jeden lat. Postanowił wtedy całkowicie odciąć się od rodziny, biorąc część pozostałego majątku, wyjechać do stolicy i poświęcić się całkowicie studiowaniu alchemii i artefaktów. W tym okresie wynajmował pokój w niewielkiej kawalerce, która służyła mu również za amatorską pracownię alchemiczną, gdzie sprawdzał w praktyce zdobytą wiedzę oraz eksperymentował. Nauczył się też wtedy, aby zawsze brać produkty ze sprawdzonych źródeł, bo pewnego miłego wieczoru siarka wątpliwej jakości sprawiła, że projekt Abla po prostu eksplodował, dosyć dotkliwie go przy tym raniąc i zostawiając później blizny na jego twarzy i rękach, a także oślepiając na prawe oko. Nie zniechęciło to jednak de Lessepsa i do niedługiej przerwie kontynuował naukę. Podczas studiów utrzymywał raczej przelotne znajomości, głównie po to, by zdobywać interesujące go informacje albo spędzić z kimś noc, ale raczej nie utrzymywał z nikim dłuższego kontaktu.
Po zakończeniu edukacji zajął się badaniem artefaktów pod kątem ich zastosowania w różnych procesach alchemicznych. Badania te zaprowadziły go w końcu do Anglii, a potem dalej do Walii, gdzie szukając spokojniejszego miejsca skończył jako nauczyciel w Akademii Eidolon.

♦ Uwielbia walca angielskiego, zarówno tańczyć, jak i oglądać. Można też powiedzieć, że osóbki, które coś o tym tańcu wiedzą Abel traktuje trochę mniej “z góry”.

♦ Oprócz francuskiego i angielskiego zna również język włoski.

♦ Jego ulubionym trunkiem jest czerwone wino wytrawne.

♦ Obecnie stara się samodzielnie rzucić palenie, przy okazji powoli wpędzając się w inny, tym razem kofeinowy nałóg.

Tak

https://open.spotify.com/playlist/1xt5ElaQOvQM8gsqsWwpWH?si=5b9b6a2fb1894e64

https://pin.it/bFdXKY1

https://www.youtube.com/watch?v=di1XUB0YIzw